Имрӯз, 28 ноябр иҷлосияи 17-уми Кумитаи байниҳукуматӣ оид ба ҳифзи мероси фарҳангии ғайримоддӣ дар шаҳри Работи Подшоҳии Марокаш ба кор оғоз намуд. Дар ин бора ба АМИТ «Ховар» дар Вазорати корҳои хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон хабар доданд.

Ҳайати Тоҷикистонро котиби масъули Комиссияи миллии ЮНЕСКО Зулфия Бурхон раҳбарӣ мекунад.

Зимни иҷлосия номинаҳои муштараки Тоҷикистон, ба вижа «Кирмакпарварй ва истеҳсоли анъанавии абрешим барои бофандагӣ», «Ҷашни Меҳргон», «Ҳунари кашидадӯзӣ дар Осиёи Марказӣ», «Санъати сохт ва рубобнавозӣ» ва «Анъанаи нақли латифаҳои Хоҷа Насриддин» мавриди баррасӣ қарор хоҳанд гирифт.

Тавре қаблан АМИТ «Ховар» хабар дода буд, 16 феврал дар Душанбе ҷаласаи навбатии Раёсати Комиссияи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба корҳои ЮНЕСКО таҳти роҳбарии Вазири корҳои хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раиси Комиссия Сироҷиддин Муҳриддин баргузор гардид.

Дар ҷаласа ҳисобот оид ба фаъолияти Комиссия дар соли 2021 ва нақшаи корӣ барои соли 2022 баррасӣ гардид.

Ҳамватанони азиз!

Имрӯз сокинони Тоҷикистони соҳибистиқлол боз як санаи муҳимми таърихӣ – сиюмин солгарди қабули Парчами давлатиро бо ифтихору шукргузорӣ аз давлату давлатдории миллӣ ва дар фазои орому осудаи кишвар таҷлил менамоянд.

Ба ин муносибат мардуми шарифи Тоҷикистонро самимона табрик мегӯям.

Чанд рӯз пеш мо – мардуми Тоҷикистони соҳибистиқлол яке аз санаҳои муҳим ва тақдирсози таърихи миллат – 30-юмин солгарди Иҷлосияи шонздаҳуми Шӯрои Олиро, ки Парчами давлатӣ маҳз дар ҷараёни баргузории он 24-уми ноябри соли 1992 қабул гардид, ботантана таҷлил намудем.

Соли 1994 Конститутсияи Тоҷикистони соҳибихтиёр бо роҳи раъйпурсии умумихалқӣ қабул шуд, ки дар он парчами кишварамон дар баробари дигар рамзҳои давлатӣ ҳамчун нишонаи ҳастӣ ва пойдории давлатдории миллии тоҷикон дарҷ гардид.

Сӣ сол мешавад, ки ин рамзи муқаддаси миллии мо дар тамоми гӯшаву канори мамлакат парафшонӣ мекунад ва барои дастоварду пирӯзиҳои фарзандони арзандаи миллат дар кишварҳои гуногуни олам баробари садо додани Суруди миллӣ афрохта мешавад.

Парчами давлатӣ ҳамчун муқаддастарин рамзи давлатдории мо бо се ранги худ баёнгари ҳувият, таърих ва моҳияти давлати тоҷикон ва далели возеҳи соҳибватаниву соҳибистиқлолии мо мебошад.

Общеизвестно, под определением «цивилизация тюрков всегда подразумевалось  цивилизация кочевников!  Тогда каким образом Самарканд, где никогда ни в городе, ни в окрестностях кочевники не жили,  может когда либо или сейчас (там более!) стать центром тюркской цивилизации. Уж никто случайно ничего не путает?

Для того, чтобы доказать нелепость и неправомерность данной декларации, просто нужно вспомнить общеизвестные исторические сведения. Имеется несколько параметров для  уточнения сущности самой тюркской цивилизации.

Первое  - это язык и письменность. В Самарканде еще в доисламский период бытовал и согдийский, бактрийские языки и письменность. А начиная с 8-го века здесь процветал таджикский язык. На этой богатой культурной почве  сформировалась таджикско-персидская классическая поэзия (Рудаки). Это сейчас является неоспоримым фактом, весь мир это признает (в том числе и в Иране). Отсюда – из Самарканда и Бухары распространилась поэтическая традиция сочинения на языке дари – точикй!

Освещая ход посещения комплекса «Вечный город» в международном туристическом центре «Великий шелковый путь» города Самарканда со стороны лидеров тюркских государств, корреспонденты некоторых информационных агентств особо акцентировали внимание на «роль Самарканда как одной из древних колыбелей тюркской цивилизации». Все это наводит на мысль: насколько это безалаберное утверждение журналистов соответствует действительности, и на какие факты при этом они опираются? Для поиска ответа на данный вопрос вкратце обратимся к фактам истории и к вполне научно обоснованным утверждениям известных исследователей истории.